شمارهٔ ۱۲۷

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۱۲۹یک ذره اعتماد نشاید بجاه کرد
2. شمارهٔ ۱۳۰مبند دل به عطای جهان، که چون شبنم
3. شمارهٔ ۱۳۱تلاش تیرگی با آتش دل در نمی‌گیرد
4. شمارهٔ ۱۳۲کشتی ام بسکه کند موج صفت رم ز کنار
5. شمارهٔ ۱۳۳در صف حشر، چو بیند کرمت عرض گناه
6. شمارهٔ ۱۳۴نگه را، عکس رخسار تو، شاخ ارغوان سازد
7. شمارهٔ ۱۳۵ز نانخورش به ترش‌رویی زمانه بساز
8. شمارهٔ ۱۳۶خانه تن، چو بسیل اجل از هم ریزد