شمارهٔ ۱۲۰

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۱۲۲چون بهله بصید دلم آن مست بر آرد
2. شمارهٔ ۱۲۳نیند از احتیاط خصم، دنیا دیدگان غافل
3. شمارهٔ ۱۲۴عالمی پر شده از پرتو خورشید رخش
4. شمارهٔ ۱۲۵چو خاک تیره، مشو فرش در بیابانی
5. شمارهٔ ۱۲۶زبون رود سخن نرم خصم از دل
6. شمارهٔ ۱۲۷آه گرمم چشمه خورشید را بی آب کرد
7. شمارهٔ ۱۲۸کامران شد، هر که او قطع نظر از کام کرد
8. شمارهٔ ۱۲۹یک ذره اعتماد نشاید بجاه کرد