پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۱۶کسی ز من نگرفته است خاکساری را
  2. شمارهٔ ۱۱۷ندارند از ته دل، الفتی اهل جهان باهم
  3. شمارهٔ ۱۱۸نفس از ذکر شهد آن لبم گر بهره ور گردد
  4. شمارهٔ ۱۱۹اگر بیند بخوابم، نرگسش بی‌خواب می‌گردد
  5. شمارهٔ ۱۲۰نه اشکست اینکه در بزم وصال از دیده می‌آید
  6. شمارهٔ ۱۲۱کدورت پاک‌طینت را، صفای سینه می‌گردد
  7. شمارهٔ ۱۲۲چون بهله بصید دلم آن مست بر آرد
  8. شمارهٔ ۱۲۳نیند از احتیاط خصم، دنیا دیدگان غافل
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.