پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۰۵غیر حسنت کس در این دوران بلند آوازه نیست
  2. شمارهٔ ۱۰۶گوشه گیری پیشه کن، گر جمع می‌خواهی حواس
  3. شمارهٔ ۱۰۷محض دنیا شده، با سعی ز دنیا نگذشت!
  4. شمارهٔ ۱۰۸نمیرسد؛ بکسی فیض از خود آرایان
  5. شمارهٔ ۱۰۹آنچنان از نگهم سر ز حیا پیش افگند
  6. شمارهٔ ۱۱۰شور عشق استادگی کرد، از سرم سامان گرفت
  7. شمارهٔ ۱۱۱دل که از فکر فقیران خسته نبود، خسته باد
  8. شمارهٔ ۱۱۲تا بگلشن را او با آن قد رعنا فتاد
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.