پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۳حاصل ندامت است غرور و شتاب را
  2. شمارهٔ ۴کجا نقصان پذیرد عشق از دمسردی ناصح
  3. شمارهٔ ۵از خود آزادی، بر حق بنده می‌سازد ترا
  4. شمارهٔ ۶ز درویشان بی‌قدر است رفعت اهل دولت را
  5. شمارهٔ ۷دیده هرکس ندارد تاب دیدار ترا
  6. شمارهٔ ۸ای که غافل نشوی یک نفس از یاد جهان
  7. شمارهٔ ۹راه پرچاهست و، غفلت برده ای مسکین ترا
  8. شمارهٔ ۱۰سرو تو، خط کشد ورق نو بهار را
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.