پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۶۳

نمی توان به هم آغوشی ات قناعت کرد

به حیرتم که چه سان می شود قبا قانع

شب وصال، ادب تا نگشت مانع شوق

به پای بوس نگشتیم چون حنا قانع

هزار بادیه سرگشتگی ست در هر گام

مشو به یک دو نشانی ز رهنما قانع

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۶۵از چه رو دارد شب زلفت به تاریکی سری؟
  2. شمارهٔ ۴۶۶من سودازده را داغ منه بر سر دست
  3. شمارهٔ ۴۶۷موسم گل شد که از وی بشکفد دل، باغ باغ
  4. شمارهٔ ۴۶۸خاک گردیدم، نگردید آرزوها بر طرف
  5. شمارهٔ ۴۶۹کو پیر مغان کز می اسرار زند حرف
  6. شمارهٔ ۴۷۰دل نشود بی امید، با غم جانان حریف
  7. شمارهٔ ۴۷۱بس که دارم از تغابن در دل محزون تأسف
  8. شمارهٔ ۴۷۲به غیر مرگ نسیم از خدا نمی طلبد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.