پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۶۵

از چه رو دارد شب زلفت به تاریکی سری؟

ای که از مهتاب حسنت می شود روشن چراغ

عاشقی بیش از جوانی کرد در پیری دلم

می دهد طغیان آتش دردم رفتن چراغ

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۶۷موسم گل شد که از وی بشکفد دل، باغ باغ
  2. شمارهٔ ۴۶۸خاک گردیدم، نگردید آرزوها بر طرف
  3. شمارهٔ ۴۶۹کو پیر مغان کز می اسرار زند حرف
  4. شمارهٔ ۴۷۰دل نشود بی امید، با غم جانان حریف
  5. شمارهٔ ۴۷۱بس که دارم از تغابن در دل محزون تأسف
  6. شمارهٔ ۴۷۲به غیر مرگ نسیم از خدا نمی طلبد
  7. شمارهٔ ۴۷۳خواست تا برهم خورد هنگامه ارباب عقل
  8. شمارهٔ ۴۷۴نیست یک دانه نصیب تن ما لذت رزق
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.