پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۶۵

در ازل نگشود چشمم تا غمش پیدا نشد

دیده ام چون شمع جز بر روی آتش وا نشد

گر به سویش ره نیابی، پا مکش از جستجوی

قطره بی سرگشتگی همصحبت دریا نشد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶۷مرا به نسبت آدم، زمانه خوار کند
  2. شمارهٔ ۳۶۸گل خورشید اگر گلدسته می شد
  3. شمارهٔ ۳۶۹چشم مرا به شوق رخت خواب می برد
  4. شمارهٔ ۳۷۰نازم به دام زلف تو کز طایر دلم
  5. شمارهٔ ۳۷۱دل پیش تو از طعنه اغیار نترسد
  6. شمارهٔ ۳۷۲به امیدی که چو طفل نگهم بازآیی
  7. شمارهٔ ۳۷۳نمی استد به زور صبر، اشک غربت آلودم
  8. شمارهٔ ۳۷۴در ساز فغانم ره آواز غلط شد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.