پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۳۰

تو تاب درد نداری، مپرس درد مرا

به درد من چو رسی، دردمند خواهی شد

نصیحتی بشنو غنچه، پیش گل منشین

که از مصاحبتش هرزه خند خواهی شد

به تخم اشک من از جوی دیده گوید آب

که چون ز خاک برآیی، سپند خواهی شد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۳۲گر به خون دل درین بستان گرفتم کلبه ای
  2. شمارهٔ ۳۳۳هر کار مشکل کآمد به پیشم
  3. شمارهٔ ۳۳۴آنچه من می کشم از طالع رم کرده خویش
  4. شمارهٔ ۳۳۵در مدرسه عشق، چو من بی خبری نیست
  5. شمارهٔ ۳۳۶بی نصیب از باغ وصلش بر نمی آید دلم
  6. شمارهٔ ۳۳۷دو چشم من چو بر آن شوخ بی وفا افتاد
  7. شمارهٔ ۳۳۸بر نمی تابد دلم، پس مانده پرویز را
  8. شمارهٔ ۳۳۹از رشک آبیاری ساقی در آتشیم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.