پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۱۴

گل به زر شاد و پریشانی عالم بر بید

نزند از چه درین باغ، جنون بر سر بید؟

تا توان یافت که آزاده این گلشن کیست

بر هر نخل عیان گشت و نهان شد بر بید

برگ سبزی نفرستاد به مجنون صفتان

کو نسیمی که درین کار شود رهبر بید

غیر طغرا که ز اسباب جنون آگاه است

کس ندانسته که شور از چه بود در سر بید

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۱۶رنگ از رخم دمی نگشاید نقاب زرد
  2. شمارهٔ ۳۱۷چند گویی در وجود دختر رز عیب نیست
  3. شمارهٔ ۳۱۸گر دهدم باغبان، یک گل ازین نه چمن
  4. شمارهٔ ۳۱۹ز پا ننشست اشکم، تا نیاوردت به سوی من
  5. شمارهٔ ۳۲۰گر به میخانه رسد زاهد افسرده نفس
  6. شمارهٔ ۳۲۱ما را لب چشیدن صهبای وصل نیست
  7. شمارهٔ ۳۲۲عمری ست که همخوابه میناست درین بزم
  8. شمارهٔ ۳۲۳از چشمه سار آبله، سرسبز شد راه طلب
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.