پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۲۱

ما را لب چشیدن صهبای وصل نیست

این باده را مگر به لب گل توان چشید

آن تنگ روزی طربم کز می نشاط

بی بهره تا نگشت لبم، کی زبان چشید

یک قطره باده در ته خمخانه ام نماند

از بس که محتسب به لب امتحان چشید!

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۲۳از چشمه سار آبله، سرسبز شد راه طلب
  2. شمارهٔ ۳۲۴عاشق و معشوق را با هم زبان و دل یکی ست
  3. شمارهٔ ۳۲۵بی روی تو، شبنم سحرخیز
  4. شمارهٔ ۳۲۶ز بس مرغ نگاهم چیده گل از باغ رخسارش
  5. شمارهٔ ۳۲۷به پنجه مژه از باغ، ژاله باید چید
  6. شمارهٔ ۳۲۸همنشین بی نفاق از بس درین محفل کم است
  7. شمارهٔ ۳۲۹زین گلستان همه سودم به زیان می ماند
  8. شمارهٔ ۳۳۰تو تاب درد نداری، مپرس درد مرا
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.