پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۱۳

لبش در باغ، رنگ آمیز گلهای تبسم شد

شکفتن گو به خجلت از دهان غنچه برگردد

نمی آید ز یوسف، جستجوی پیرکنعانی

پسر آن مهر کی دارد که دنبال پدر گردد؟

مگو طغرا به کامم آسمان هرگز نمی گردد

که می گردد به کامت، لیک آن روزی که برگردد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۱۵کندن دل زان جوان، آسایش این پیر شد
  2. شمارهٔ ۳۱۶رنگ از رخم دمی نگشاید نقاب زرد
  3. شمارهٔ ۳۱۷چند گویی در وجود دختر رز عیب نیست
  4. شمارهٔ ۳۱۸گر دهدم باغبان، یک گل ازین نه چمن
  5. شمارهٔ ۳۱۹ز پا ننشست اشکم، تا نیاوردت به سوی من
  6. شمارهٔ ۳۲۰گر به میخانه رسد زاهد افسرده نفس
  7. شمارهٔ ۳۲۱ما را لب چشیدن صهبای وصل نیست
  8. شمارهٔ ۳۲۲عمری ست که همخوابه میناست درین بزم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.