پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۱۹

ز پا ننشست اشکم، تا نیاوردت به سوی من

ندانستم کزان طفل این قدرها کار می آید

بدین حسن بهار افشان، چو رو در بوستان آری

به جای خار، گلبن برسر دیوار می آید

دل طغرا ز مژگانت خروش ارغنون دارد

جفا مضراب می بیند، فغان از تار می آید

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۲۱ما را لب چشیدن صهبای وصل نیست
  2. شمارهٔ ۳۲۲عمری ست که همخوابه میناست درین بزم
  3. شمارهٔ ۳۲۳از چشمه سار آبله، سرسبز شد راه طلب
  4. شمارهٔ ۳۲۴عاشق و معشوق را با هم زبان و دل یکی ست
  5. شمارهٔ ۳۲۵بی روی تو، شبنم سحرخیز
  6. شمارهٔ ۳۲۶ز بس مرغ نگاهم چیده گل از باغ رخسارش
  7. شمارهٔ ۳۲۷به پنجه مژه از باغ، ژاله باید چید
  8. شمارهٔ ۳۲۸همنشین بی نفاق از بس درین محفل کم است
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.