پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۹

شکوه دانه و دام از نفس انداخت مرا

شور بیهوده ز چشم قفس انداخت مرا

منم آن شعله ناقص که پی کسب کمال

آتش افروز به دامان خس انداخت مرا

عاقبت شورش بیجای سیه مستی عشق

همچو زنجیر به چنگ عسس انداخت مرا

هست حق با من اگر شکوه ز صیاد کنم

زان که ناحق به طلسم قفس انداخت مرا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۱به سوی خاکساران محبت جلوه ای سر کن
  2. شمارهٔ ۳۲دلخوشی نمی داند، راه خانه ما را
  3. شمارهٔ ۳۳فصل گلگشت چمن شد ای گل رعنا بیا
  4. شمارهٔ ۳۴یار سرگرم حیا، من ادب آموز نگاه
  5. شمارهٔ ۳۵جامده آیینه را نزدیک، کان دور از ادب
  6. شمارهٔ ۳۶گشت خداکارساز، عاشق جانباز را
  7. شمارهٔ ۳۷به پای شوق گشتم هرطرف بسیار در صحرا
  8. شمارهٔ ۳۸ما بیخبران، راست رو بزم خطاییم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.