پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۸۹

دیگران از فیض، مردم را به خود سازند رام

همچو باران هر که فیضی بیند از ما می رمد

گر به یاد بخت ما، ساقی کند ساز طرب

نقل می رنجد ز می، ساغر ز مینا می رمد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۹۱خواهم غزلی را که به محبوب توان خواند
  2. شمارهٔ ۲۹۲مرا قسمت به راهی گشت رهبر
  3. شمارهٔ ۲۹۳رسید موسم گل، باده در پیاله کنید
  4. شمارهٔ ۲۹۴نه جوی باغ می داند دلم، نه جدول بستان
  5. شمارهٔ ۲۹۵گر ز دنیا بکشی پای، چنان دور بکش
  6. شمارهٔ ۲۹۶به زلفت شانه گر محرم نمی شد
  7. شمارهٔ ۲۹۷صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامت
  8. شمارهٔ ۲۹۸ای مسیح وقت، تدبیری که آن خورشید را
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.