پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۵۲

روز و شب، دربچه مشرق و مغرب باز است

ورنه از تنگی این خانه، نفس می گیرد

چه امید از خم گردون، که ز پیمانه مهر

آنچه در ساغر مه ریخته، پس می گیرد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۵۴بت تراشان غمت گشتند چون فارغ ز کار
  2. شمارهٔ ۲۵۵خضر اگر در دشت قسمت، همنشین با من شود
  3. شمارهٔ ۲۵۶آه غم، داغ کهن را به دلم تازه نمود
  4. شمارهٔ ۲۵۷گر چنین از گل روی تو، صفا ریز کند
  5. شمارهٔ ۲۵۸نهم لب بر لبت چون در سر مستی،مکن عیبم
  6. شمارهٔ ۲۵۹دل برون آرم ازان سینه که غم نشناسد
  7. شمارهٔ ۲۶۰امشب از فرقت او زنده نمی ماند شمع
  8. شمارهٔ ۲۶۱فکر آن زلف مکن تا خم و تابت نبرد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.