پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۵۵

خضر اگر در دشت قسمت، همنشین با من شود

جوی آب زندگی، سرچشمه مردن شود

گر به گلشن می روی، با خویش همراهم مبر

ورنه از بخت سیاهم، یاسمین سوسن شود

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۵۷گر چنین از گل روی تو، صفا ریز کند
  2. شمارهٔ ۲۵۸نهم لب بر لبت چون در سر مستی،مکن عیبم
  3. شمارهٔ ۲۵۹دل برون آرم ازان سینه که غم نشناسد
  4. شمارهٔ ۲۶۰امشب از فرقت او زنده نمی ماند شمع
  5. شمارهٔ ۲۶۱فکر آن زلف مکن تا خم و تابت نبرد
  6. شمارهٔ ۲۶۲کس اگر بگذرد از گفتن شعر
  7. شمارهٔ ۲۶۳لفظ پاکیزه به دستم ز صفای تو رسد
  8. شمارهٔ ۲۶۴چشمم که بود از اثر دود دل، سیاه
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.