پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۶۱

فکر آن زلف مکن تا خم و تابت نبرد

بگذر از یاد لبش تا می نابت نبرد

فوت فرصت به جهان نوحه گری می خواهد

آنقدر اشک روان ساز که آبت نبرد

می برد خواب، کسی را که ز خود غافل گشت

شب چو شد، واقف خود باش که خوابت نبرد

همچو طغرا سخن خضر درین ره مشنو

که جگر تشنه به دریای سرابت نبرد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۳لفظ پاکیزه به دستم ز صفای تو رسد
  2. شمارهٔ ۲۶۴چشمم که بود از اثر دود دل، سیاه
  3. شمارهٔ ۲۶۵ز مژگان، چشم مخمورت شبیه است
  4. شمارهٔ ۲۶۶افسرده دلم، کو دم گرمی که ز فیضش
  5. شمارهٔ ۲۶۷ما مصیبت زدگان را چه تواضع به ازین
  6. شمارهٔ ۲۶۸بی گل عارض تو مرغ چمن
  7. شمارهٔ ۲۶۹ز مردی گر به نامردان شوی غالب، مشو غره
  8. شمارهٔ ۲۷۰جانا ز بی حجابی آیینه باک نیست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.