پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۷۲من خمارآلود و ساقی گرم استغنای حسن
  2. شمارهٔ ۲۷۳چه غم کودکان را زاندوه مادر؟
  3. شمارهٔ ۲۷۴گفتی که نعش ما را، کس پیش و پس نباشد
  4. شمارهٔ ۲۷۵شادی بی غم مجوی، زان که طرب ساز دهر
  5. شمارهٔ ۲۷۶نگاهم بر رخش خار به گل پیوسته را ماند
  6. شمارهٔ ۲۷۷از خرامش سبزه گلبرگ نهال اندام شد
  7. شمارهٔ ۲۷۸نچسبید بر دامنت طفل اشکم
  8. شمارهٔ ۲۷۹بجز صبر کز نام او تلخ شد لب
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.