پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۷۷

از خرامش سبزه گلبرگ نهال اندام شد

وز نگاهش لاله همچشم گل بادام شد

آن بت رم کرده را از بس که گفتم رام شو

چون برهمن عاقبت ورد زبانم «رام» شد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۷۹بجز صبر کز نام او تلخ شد لب
  2. شمارهٔ ۲۸۰دسته دسته بی سبب اشکم به دامن می رود
  3. شمارهٔ ۲۸۱زان گل نشان نداد، صبا را چه می شود
  4. شمارهٔ ۲۸۲خسرو بی رحم را بنگر که با اظهار عدل
  5. شمارهٔ ۲۸۳خواستم بی تو کنم بر گل خورشید نگاه
  6. شمارهٔ ۲۸۴به دور میکده باید شراب چندان ریخت
  7. شمارهٔ ۲۸۵ساز و برگ زندگی، غیر از شراب ناب نیست
  8. شمارهٔ ۲۸۶هرکس به رخت نظر ندارد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.