پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲۶۷

ما مصیبت زدگان را چه تواضع به ازین

که به هر جا بنشینیم، فغان برخیزد!

بس که درد از گل هجران تو بردیم به خاک

سبزه از تربت ما ناله کنان برخیزد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۹ز مردی گر به نامردان شوی غالب، مشو غره
  2. شمارهٔ ۲۷۰جانا ز بی حجابی آیینه باک نیست
  3. شمارهٔ ۲۷۱گل به غارت می رود،کو بلبلی کآید به باغ
  4. شمارهٔ ۲۷۲من خمارآلود و ساقی گرم استغنای حسن
  5. شمارهٔ ۲۷۳چه غم کودکان را زاندوه مادر؟
  6. شمارهٔ ۲۷۴گفتی که نعش ما را، کس پیش و پس نباشد
  7. شمارهٔ ۲۷۵شادی بی غم مجوی، زان که طرب ساز دهر
  8. شمارهٔ ۲۷۶نگاهم بر رخش خار به گل پیوسته را ماند
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.