پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۸۱

دیدم به جانبش، ز حیا روی خود گرفت

راه نگه به نرگس جادوی خود گرفت

سررشته دار شغل پریشانی ام شمرد

دست مرا چو در خم گیسوی خود گرفت

داغم ز بخت آینه، کان شوخ کینه جو

از روی مهر، بر سر زانوی خود گرفت

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۸۳از من بیمار حسرت، برگ آسایش مجوی
  2. شمارهٔ ۱۸۴روز حساب را شب زلفت علامت است
  3. شمارهٔ ۱۸۵غزل عاشقانه باید گفت
  4. شمارهٔ ۱۸۶گفت می آیم گرت جان بر لب آید ز انتظار
  5. شمارهٔ ۱۸۷چین پیشانی ارباب غم از شادی ماست
  6. شمارهٔ ۱۸۸زلف تو، موج بحر پریشانی من است
  7. شمارهٔ ۱۸۹طغرا در آخر غزل آورد مطلعی
  8. شمارهٔ ۱۹۰از وعده وصل تو وفا را خبری نیست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.