پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۸۳

از من بیمار حسرت، برگ آسایش مجوی

کز گل آزار، نقش بسترم آسوده نیست

همچو شمع بزم، سرتاپا نیاسودم شبی

پا اگر آسوده می گردد، سرم آسوده نیست

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۸۵غزل عاشقانه باید گفت
  2. شمارهٔ ۱۸۶گفت می آیم گرت جان بر لب آید ز انتظار
  3. شمارهٔ ۱۸۷چین پیشانی ارباب غم از شادی ماست
  4. شمارهٔ ۱۸۸زلف تو، موج بحر پریشانی من است
  5. شمارهٔ ۱۸۹طغرا در آخر غزل آورد مطلعی
  6. شمارهٔ ۱۹۰از وعده وصل تو وفا را خبری نیست
  7. شمارهٔ ۱۹۱بر گوش زد نسیمم، صوتی که نیشکر داشت
  8. شمارهٔ ۱۹۲لکه ابری که فیضی داشت، دود شمع بود
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.