پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۳۲

دارم از سرچشمه، رو در دشت حیرانی چو آب

گاه شهری می شوم، گاهی بیابانی چو آب

قمریان همدوش سرو و بلبلان دمساز گل

من ندیدم زین گلستان غیر حیرانی چو آب

در تکبر همچو خاکی، در سبکروحی چو باد

آتشی در قتل ما، در پاکدامانی چو آب

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۴قدم بیرون منه از عالم آب
  2. شمارهٔ ۱۳۵ای شب زلف تو روشنتر ز موی آفتاب
  3. شمارهٔ ۱۳۶لبریز جدایی کندش ساقی دوران
  4. شمارهٔ ۱۳۷همچو شبنم با گل و سوسن مخواب
  5. شمارهٔ ۱۳۸من و آن سرو که در جلوه گهش می بارد
  6. شمارهٔ ۱۳۹نمی سازد به طبع من شراب عافیت هرگز
  7. شمارهٔ ۱۴۰چو طفل غنچه اگر می خورد سبوی شراب
  8. شمارهٔ ۱۴۱مرگ، مفلس را ز عمر جاودانی بهتراست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.