پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۸۲۶

هرچه می بینی به او می نگر

صورت و معنیش نیکو می نگر

روشن است آئینهٔ گیتی نما

رو به او آور در او رو می نگر

خوش حبابی پر کن از آب حیات

دو یکی می بین و یک دو می نگر

در محیط ماورا با ما نشین

آبروی ما به هر سو می نگر

هر خیالی که آری در نظر

نقش او می بند و در او می نگر

رشتهٔ یک توست عالم سر به سر

دو مبین این رشته ، یک تو می نگر

گر بیابی سیدی یا بنده ای

با تو گفتم هر یکی چو می نگر

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۸۲۸بیا به دیدهٔ ما روی یار ما بنگر
  2. غزل شمارهٔ ۸۲۹در حسن ماهرویان آن آفتاب بنگر
  3. غزل شمارهٔ ۸۳۰در حسن ماهرویان تو آفتاب بنگر
  4. غزل شمارهٔ ۸۳۱راه شرابخانه را می دهمت نشان دگر
  5. غزل شمارهٔ ۸۳۲عقل غیر از عقال نیست دگر
  6. غزل شمارهٔ ۸۳۳ای مرا در هر سخن بحری گر
  7. غزل شمارهٔ ۸۳۴یافتم از نور تو تابی دگر
  8. غزل شمارهٔ ۸۳۵جز وجود او نمی دانیم موجودی دگر
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.