پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۲۸

هر کجا ساغری است می دارد

جام بی باده رند کی دارد

هر کجا صورت خوشی بینی

معنئی از جمال وی دارد

دل مستم مدام می نوشد

گوش جان بر نوای نی دارد

گر نه آب حیات می نوشم

نفسم دل چگونه حی دارد

نعمت الله را به جان جوید

هرکه میلی به جام می دارد

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۳۰هر که او عاشق است جان دارد
  2. غزل شمارهٔ ۶۳۱پادشاهی گدای او دارد
  3. غزل شمارهٔ ۶۳۲هر کس که هوای ما ندارد
  4. غزل شمارهٔ ۶۳۳یاری که خیال دوست دارد
  5. غزل شمارهٔ ۶۳۴صاحبنظری کو که جهان درنظر آرد
  6. غزل شمارهٔ ۶۳۵گوئیا چشم ابر می خارد
  7. غزل شمارهٔ ۶۳۶عقل از اینجا بی خبر او ره به بالا کی برد
  8. غزل شمارهٔ ۶۳۷گر ز چین سنبل زلفت صبا بوئی برد
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.