پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۵۷۲

کرمش گنج بی کران باشد

آب رحمت به جام جان باشد

نقد گنجینهٔ حدوث و قدم

بر سر و پای عاشقان باشد

ابر چون آبروی دریا دید

آب بر روی ما روان باشد

خوش گلابی به صورت و معنی

بر رخ خوب همگنان باشد

می چو در جام ریخت ساقی ما

هر چه در جام باشد آن باشد

رشحهٔ نور خود به ما پاشید

ابداً بر همه چنان باشد

نعمت الله جواهر توحید

بر سر جمله عاشقان باشد

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۵۷۴هر که او را به نور او بیند
  2. غزل شمارهٔ ۵۷۵نقش خیال عالم عارف به خواب بیند
  3. غزل شمارهٔ ۵۷۶دلبر سرمست ما عزمی به دریا می‌کند
  4. غزل شمارهٔ ۵۷۷ما مریدیم و پیر ما مرشد
  5. غزل شمارهٔ ۵۷۸هر که در کوی تو جانا نفسی بنشیند
  6. غزل شمارهٔ ۵۷۹خوشست این دیدهٔ روشن که غیر او نمی بیند
  7. غزل شمارهٔ ۵۸۰چشم ما عین ما به ما بیند
  8. غزل شمارهٔ ۵۸۱چه خوش چشمی که نور او به نور روی او بیند
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.