پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۱۳۷

بی‌نشانی را نشانش یافتیم

گنج پنهانی عیانش یافتیم

صورت و معنی عالم دیده ایم

این معانی را بیانش یافتیم

آنکه عقل از دیدنش محروم ماند

عاشقانه ناگهانش یافتیم

دیده ایم آئینهٔ گیتی نما

آشکارا و نهانش یافتیم

دلبر سرمست در کوی مغان

در میان عاشقانش یافتیم

هرچه آید در نظر ای نور چشم

جسم او دیدیم و جانش یافتیم

مظهر ذات و صفات کبریا

سید آخر زمانش یافتیم

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۱۱۳۹تا ز درد دل دوائی یافتیم
  2. غزل شمارهٔ ۱۱۴۰نقد گنج عشق او در کنج دل ما یافتیم
  3. غزل شمارهٔ ۱۱۴۱مستیم و خراب و می پرستیم
  4. غزل شمارهٔ ۱۱۴۲دل در آن زلف پرشکن بستیم
  5. غزل شمارهٔ ۱۱۴۳رخت بربستیم و دل برداشتیم
  6. غزل شمارهٔ ۱۱۴۴مائیم که مظهر صفاتیم
  7. غزل شمارهٔ ۱۱۴۵نور او عین این و آن دیدیم
  8. غزل شمارهٔ ۱۱۴۶ما زنگ ز آینه زدودیم
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.