پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۰۵۴

خوش خیالی را به خوبی دیده ام

حضرت عالیجنابی دیده ام

دیده ام آئینهٔ گیتی نما

آفتابی مه نقابی دیده ام

هفت دریا در نظر آورده ام

از محیطش یک حبابی دیده ام

دیده ام روشن به نور روی اوست

آن چنان نوری در آبی دیده ام

غیر او دیگر نیاید در نظر

هر چه دیدم بی حجابی دیده ام

صورت و معنی عالم یافتم

جسم و جان ، جام و شرابی دیده ام

در خرابات مغان گشتم بسی

سید مست خرابی دیده ام

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۱۰۵۶تا جمالش در تجلی دیده‌ام
  2. غزل شمارهٔ ۱۰۵۷تا گلی از گلستانش چیده ام
  3. غزل شمارهٔ ۱۰۵۸بر در میخانه مست افتاده ام
  4. غزل شمارهٔ ۱۰۵۹من در این ره نیز بوئی برده ام
  5. غزل شمارهٔ ۱۰۶۰باز سرمست جام جم شده ام
  6. غزل شمارهٔ ۱۰۶۱پادشاهی می کنم تا بنده ام
  7. غزل شمارهٔ ۱۰۶۲زآفتاب مهر او تابنده ام
  8. غزل شمارهٔ ۱۰۶۳عاشق روی نازنین توام
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.