پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۹۰

ای عالم علم پیشگاه تو برفت

ای دین محمدی پناه تو برفت

ای چرخ فرو گسل که ماه تو برفت

در حجله‌رو ای سخن که شاه تو برفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۹۲چون دید مرا رخانش چون گل بشکفت
  2. رباعی شمارهٔ ۹۳افلاک به تیر عشق بتوانم سفت
  3. رباعی شمارهٔ ۹۴تا کی باشم با غم هجران تو جفت
  4. رباعی شمارهٔ ۹۵در خاک بجستمت چو خور یافتمت
  5. رباعی شمارهٔ ۹۶ای دیدهٔ روشن سنایی ز غمت
  6. رباعی شمارهٔ ۹۷از ظلمت چون گرفته ما هم ز غمت
  7. رباعی شمارهٔ ۹۸دل خسته و زار و ناتوانم ز غمت
  8. رباعی شمارهٔ ۹۹هر چند دلم بیش کشد بار غمت
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.