پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۹۴

تا کی باشم با غم هجران تو جفت

زرقیست حدیثان تو پیدا و نهفت

چون از تو نخواهدم گل و مل بشکفت

دست از تو بشستم و به ترک تو گفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۹۶ای دیدهٔ روشن سنایی ز غمت
  2. رباعی شمارهٔ ۹۷از ظلمت چون گرفته ما هم ز غمت
  3. رباعی شمارهٔ ۹۸دل خسته و زار و ناتوانم ز غمت
  4. رباعی شمارهٔ ۹۹هر چند دلم بیش کشد بار غمت
  5. رباعی شمارهٔ ۱۰۰سرو چمنی یاد نیاید ز منت
  6. رباعی شمارهٔ ۱۰۱زین رفتن جان ربای درد افزایت
  7. رباعی شمارهٔ ۱۰۲آتش در زن ز کبریا در کویت
  8. رباعی شمارهٔ ۱۰۳هستی تو سزای این و صد چندین رنج
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.