پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۰۲

آتش در زن ز کبریا در کویت

تا ره نبرد هیچ فضولی سویت

آن روی نکو ز ما بپوش از مویت

زیرا که به ما دریغ باشد رویت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۰۴اندر همه عمر من بسی وقت صبوح
  2. رباعی شمارهٔ ۱۰۵هر جاه ترا بلندی جوزا باد
  3. رباعی شمارهٔ ۱۰۶ای شاخ تو اقبال و خرد بارت باد
  4. رباعی شمارهٔ ۱۰۷گوشت سوی عاقلان غافل‌وش باد
  5. رباعی شمارهٔ ۱۰۸زلفینانت همیشه خم در خم باد
  6. رباعی شمارهٔ ۱۰۹نور بصرم خاک قدمهای تو باد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱۰اصل همه شادی از دل شاد تو باد
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱۱از کبر چو من طبع تو بگریخته باد
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.