پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۰۹

نور بصرم خاک قدمهای تو باد

آرام دلم زلف به خمهای تو باد

در عشق داد من ستمهای تو باد

جانی دارم فدای غمهای تو باد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۱از کبر چو من طبع تو بگریخته باد
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۲گردی که ز دیوار تو برباید باد
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۳کاری که نه کار تست ناساخته باد
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۴چشمم ز فراق تو جهانسوز مباد
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۵آن را شایی که باشم از عشق تو شاد
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۶آن به که کنم یاد تو ای حور نژاد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱۷ما را به جز از تو عالم افروز مباد
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱۸در دیدهٔ خصم نیک روی تو مباد
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.