پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۲

گردی که ز دیوار تو برباید باد

جز در چشمم از آن نشان نتوان داد

ای در غم تو طبع خردمندان شاد

هر کو به تو شاد نیست شادیش مباد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۴چشمم ز فراق تو جهانسوز مباد
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۵آن را شایی که باشم از عشق تو شاد
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۶آن به که کنم یاد تو ای حور نژاد
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۷ما را به جز از تو عالم افروز مباد
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۸در دیدهٔ خصم نیک روی تو مباد
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۹آب از اثر عارض تو می گردد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲۰تن در غم تو در آب منزل دارد
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲۱هجر تو خوشست اگر چه زارم دارد
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.