پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۶۷

گفتم خود را ز خس نگهدار ای چشم

خود را و مرا به درد مسپار ای چشم

واکنون که به دیده در زدی خار ای چشم

تا جانت برآید اشک می بار ای چشم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۶۹گر با فلکم کنی برابر بیشم
  2. رباعی شمارهٔ ۲۷۰روز آمد و برکشید خورشید علم
  3. رباعی شمارهٔ ۲۷۱تیغ از کف و بازوی تو ای فخر امم
  4. رباعی شمارهٔ ۲۷۲چون گل صنما جامه به صد جا چاکم
  5. رباعی شمارهٔ ۲۷۳با دولت حسن دوست اندر جنگم
  6. رباعی شمارهٔ ۲۷۴ای بسته به تو مهر و وفا یک عالم
  7. رباعی شمارهٔ ۲۷۵ای گشته فراق تو غم‌افزای دلم
  8. رباعی شمارهٔ ۲۷۶پر شد ز شراب عشق جانا جامم
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.