پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۷۵

ای گشته فراق تو غم‌افزای دلم

امید وصال تو تماشای دلم

آگاه نه‌ای بتا که بندی محکم

دست ستمت نهاده بر پای دلم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۷۷یک بوسه بر آن لبان خندان نزنم
  2. رباعی شمارهٔ ۲۷۸بی وصل تو زندگانی ای مه چکنم
  3. رباعی شمارهٔ ۲۷۹گیرم ز غمت جان و خرد پیر کنم
  4. رباعی شمارهٔ ۲۸۰دارد پشتم ز وعدهٔ خام تو خم
  5. رباعی شمارهٔ ۲۸۱ای چون شکن زلف تو پشتم خم خم
  6. رباعی شمارهٔ ۲۸۲از آمدنم فزود رنج بدنم
  7. رباعی شمارهٔ ۲۸۳با ابر همیشه در عتابش بینم
  8. رباعی شمارهٔ ۲۸۴فتحی که به آمدنت منصور شوم
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.