پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۸۳

با ابر همیشه در عتابش بینم

جویندهٔ نور آفتابش بینم

گر مردمک دیدهٔ من نیست چرا

چون چشم گشایم اندر آبش بینم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۸۵در وصل شب و روز شمردیم بهم
  2. رباعی شمارهٔ ۲۸۶مجرم رخ تو که ما بدو آساییم
  3. رباعی شمارهٔ ۲۸۷چوبی بودم بود به گل در پایم
  4. رباعی شمارهٔ ۲۸۸گفتم که مگر دل ز تو برداشته‌ایم
  5. رباعی شمارهٔ ۲۸۹چون می دانی همه ز خاک و آبیم
  6. رباعی شمارهٔ ۲۹۰یک چند در اسلام فرس تاخته‌ایم
  7. رباعی شمارهٔ ۲۹۱راحت همه از غمی برانداخته‌ایم
  8. رباعی شمارهٔ ۲۹۲از دیده درم خرید روی تو شدیم
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.