پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۷۹

گیرم ز غمت جان و خرد پیر کنم

خود را ز هوس ناوک تقدیر کنم

بر هر دو جهان چهار تکبیر کنم

شایستهٔ تو نیم، چه تدبیر کنم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۸۱ای چون شکن زلف تو پشتم خم خم
  2. رباعی شمارهٔ ۲۸۲از آمدنم فزود رنج بدنم
  3. رباعی شمارهٔ ۲۸۳با ابر همیشه در عتابش بینم
  4. رباعی شمارهٔ ۲۸۴فتحی که به آمدنت منصور شوم
  5. رباعی شمارهٔ ۲۸۵در وصل شب و روز شمردیم بهم
  6. رباعی شمارهٔ ۲۸۶مجرم رخ تو که ما بدو آساییم
  7. رباعی شمارهٔ ۲۸۷چوبی بودم بود به گل در پایم
  8. رباعی شمارهٔ ۲۸۸گفتم که مگر دل ز تو برداشته‌ایم
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.