پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۷۰

روز آمد و برکشید خورشید علم

شب کرد ازو هزیمت و برد حشم

گویی ز میان آن دو زلفین به خم

پیدا کردند روی آن شهره صنم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۷۲چون گل صنما جامه به صد جا چاکم
  2. رباعی شمارهٔ ۲۷۳با دولت حسن دوست اندر جنگم
  3. رباعی شمارهٔ ۲۷۴ای بسته به تو مهر و وفا یک عالم
  4. رباعی شمارهٔ ۲۷۵ای گشته فراق تو غم‌افزای دلم
  5. رباعی شمارهٔ ۲۷۶پر شد ز شراب عشق جانا جامم
  6. رباعی شمارهٔ ۲۷۷یک بوسه بر آن لبان خندان نزنم
  7. رباعی شمارهٔ ۲۷۸بی وصل تو زندگانی ای مه چکنم
  8. رباعی شمارهٔ ۲۷۹گیرم ز غمت جان و خرد پیر کنم
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.