پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۶۳

یک دم سر زلف خویش پر خم نکند

تا کار مرا چو زلف درهم نکند

خارم نهد و عشق مرا کم نکند

خاری که چنو گل سپر غم نکند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۶۵عشق و غم تو اگر چه بی‌دادانند
  2. رباعی شمارهٔ ۱۶۶آنها که اسیر عشق دلدارانند
  3. رباعی شمارهٔ ۱۶۷آنها که درین حدیث آویخته‌اند
  4. رباعی شمارهٔ ۱۶۸دیده ز فراق تو زیان می‌بیند
  5. رباعی شمارهٔ ۱۶۹آن روز که مهر کار گردون زده‌اند
  6. رباعی شمارهٔ ۱۷۰تا در طلب مات همی کام بود
  7. رباعی شمارهٔ ۱۷۱آن ذات که پروردهٔ اسرار بود
  8. رباعی شمارهٔ ۱۷۲هر بوده که او ز اصل نابود بود
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.