پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

قصاید و قطعات

شمارهٔ ۷۷

دور عالم جز به آخر نامدست از بهر آنک

هر زمان بر رادمردی سفله‌ای مهتر شود

آن نبینی آفتاب آنجا که خواهد شد فرو

سایهٔ جوهر فزون ز اندازهٔ جوهر شود

ادامه‌ی قصاید و قطعات

  1. شمارهٔ ۷۹ - در حادثهٔ زهر خوردن سرهنگ محمد خطیبی و انگشتری فرستادن سلطان مسعود رحمةالله علیه گوید و او را ستایدزهی سزای محامد محمد بن خطیب
  2. شمارهٔ ۸۰ای صدر اجل قوام دولت
  3. شمارهٔ ۸۱اگر معمار جاه او نباشد
  4. شمارهٔ ۸۲عزیز عمر چنان مگذران که آخر کار
  5. شمارهٔ ۸۳با بقای پدر پسر ناید
  6. شمارهٔ ۸۴مبر تو رنج که روزی به رنج نفزاید
  7. شمارهٔ ۸۵ز راه رفتن و آسودنم چه سود و زیان
  8. شمارهٔ ۸۶داستان پسر هند مگر نشنیدی
همه‌ی قصاید و قطعات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.