سنایی
شمارهٔ ۱۸۲
چون به ملک اندر بر آرد گردی از مردان مرد
داد او را تاج و تخت و ملک عالم بر سری
تا از او فرزند زاید در جهان و وادهد
در مصاف اندر حسام و در نماز انگشتری
سنایی
ادامه‌ی قصاید و قطعات
- شمارهٔ ۱۸۴ - در رثای امیر معزیشد باز گهر طبع گهرزای معزی
- شمارهٔ ۱۸۵ - و نیزسخن را به خواب اندرون دوش گفتم
- شمارهٔ ۱۸۶ - در هجای علی سه بوسشای سه بوسش به آدمی ناژی
- شمارهٔ ۱۸۷به شعر اندرت مردم خواندم ای خر
- شمارهٔ ۱۸۸روی من شد چو زر و دیده چو سیم
- شمارهٔ ۱۸۹زشتم خواندی و راست گفتی
- شمارهٔ ۱۹۰خسرو از مازندران آید همی
- شمارهٔ ۱۹۱ - در هجای شهابیمرا شهابی گر هجو کرد صد خروار
درباره‌ی سنایی
ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.