پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱

حاسد که همه دعوی لافش پوچ است

از مغز حیا، چو نافش پوچ است

از طبع زبان دراز، معنی مطلب

شمشیر کشیده را غلافش پوچ است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳حال دلم از طرز نوایم پیداست
  2. شمارهٔ ۱۴ماییم که داغ دل ما ناسور است
  3. شمارهٔ ۱۵این عشق که برق عافیت پرداز است
  4. شمارهٔ ۱۶بر هرچه نگاه کردم اسباب غم است
  5. شمارهٔ ۱۷دیگر ز بهار، شورش مرغان است
  6. شمارهٔ ۱۸مال دنیا که منعمان را جان است
  7. شمارهٔ ۱۹رخشت که دمش علامت چوگان است
  8. شمارهٔ ۲۰ماییم و دلی که دایم از غم خون است
همه‌ی رباعیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.