پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۶

بر هرچه نگاه کردم اسباب غم است

چیزی که ازو دلم شود شاد، کم است

ما را به وصال او چه جای شادی ست

در کشتن شمع، صبح تیغ دو دم است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۸مال دنیا که منعمان را جان است
  2. شمارهٔ ۱۹رخشت که دمش علامت چوگان است
  3. شمارهٔ ۲۰ماییم و دلی که دایم از غم خون است
  4. شمارهٔ ۲۱ابروی تو از غمزه دگر پر گره است
  5. شمارهٔ ۲۲دیگر ز چمن خرمی اخراج شده ست
  6. شمارهٔ ۲۳با من بخت سیاه در بدمهری ست
  7. شمارهٔ ۲۴امشب که فلک در پی عشرت سازی ست
  8. شمارهٔ ۲۵ای دل چه نشسته ای که فرصت نفسی ست
همه‌ی رباعیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.