پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۹۱۸

جامه ی قد اوست زیبایی

سایه ی سرو اوست رعنایی

به ره عیش پا بنه، بشنو

چهچه طایران صحرایی

کس شریکش مکن که خوش دارد

عشق همچون خدا به تنهایی

ضعف طالع مرا ز بی مثلی ست

رشته نازک بود ز یکتایی

شده تسلیم در ره تو سلیم

هرچه گویی و هرچه فرمایی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۲۰در دلی دایم مرا، در سینه پیدا نیستی
  2. شمارهٔ ۹۲۱با کسی کی می‌کنم در عشقبازی همرهی
  3. شمارهٔ ۹۲۲دارم عیشی به وصل ماهی
  4. شمارهٔ ۹۲۳به بزم می کشان لاابالی
  5. شمارهٔ ۹۲۴ز روی دل چه بر اهل هوس آیینه می‌داری
  6. شمارهٔ ۹۲۵به ناله فاش مکن راز دل ز غمازی
  7. شمارهٔ ۹۲۶در دعوی عشق تو نه آهی، نه فغانی
  8. شمارهٔ ۹۲۷در کوی می‌فروشان، گردم ز بی‌نوایی
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.