پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۵۷

خوش ، آنکه حدیث کفر و ایمان نشنید

افسانه یِ کافر و مسلمان نشیند

جز جام شراب و دست ساقی نشناخت

جز نامِ نگار و حرف جانان نشنید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۹هر لحظه صفی حساب ره باید کرد
  2. شمارهٔ ۶۰چون بود ظهور لازم ذات وجود
  3. شمارهٔ ۶۱حاشا که کسی شراب را فاش خورَد
  4. شمارهٔ ۶۲عاقل می پخته را به خامی نخورد
  5. شمارهٔ ۶۳امید مراست ز آفریننده‌یِ خود
  6. شمارهٔ ۶۴گویند گناه چونکه پیوسته شود
  7. شمارهٔ ۶۵ای لطف تو از حوادث دهر ملاذ
  8. شمارهٔ ۶۶نیکی کنی ار بخلق منت مگذار
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.