پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

رباعیات

شمارهٔ ۵۱

زاهد که مواعظش بجز نیش نبود

صوفی که دمی بحالت خویش نبود

افسوس که مردان قلندر رفتند

گشتیم بسی اثر ز درویش نبود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۳هر کس که رهی گزید رهبر نشود
  2. شمارهٔ ۵۴درویش اگر فنای فی‌ الله شود
  3. شمارهٔ ۵۵رفتن بخرابات حسابی دارد
  4. شمارهٔ ۵۶میخانه ما گشاده با بی دارد
  5. شمارهٔ ۵۷خوش ، آنکه حدیث کفر و ایمان نشنید
  6. شمارهٔ ۵۸باری ز جنون و عقل ما بار نشد
  7. شمارهٔ ۵۹هر لحظه صفی حساب ره باید کرد
  8. شمارهٔ ۶۰چون بود ظهور لازم ذات وجود
همه‌ی رباعیات ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.