صفی علیشاه
شمارهٔ ۵۰
ای آنکه دل شکسته جای تو بود
عالم همه پرتو لقای تو بود
گویند که نفی غیر اثبات حق است
نفی که کنم که او سوای تو بود
صفی علیشاه
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۵۲ای برتر از آنکه برتو ادراک رسد
- شمارهٔ ۵۳هر کس که رهی گزید رهبر نشود
- شمارهٔ ۵۴درویش اگر فنای فی الله شود
- شمارهٔ ۵۵رفتن بخرابات حسابی دارد
- شمارهٔ ۵۶میخانه ما گشاده با بی دارد
- شمارهٔ ۵۷خوش ، آنکه حدیث کفر و ایمان نشنید
- شمارهٔ ۵۸باری ز جنون و عقل ما بار نشد
- شمارهٔ ۵۹هر لحظه صفی حساب ره باید کرد
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.