صفی علیشاه
بخش ۴۰ - البقره
بقر دارد حدیث از نفسر مرتاض
که استعدادش این باشد ز فیاض
کبش خوانند در اول ملوکش
دگر بدنه پس از اخذ سلوکش
صفی علیشاه
ادامه‌ی بحرالحقایق
- بخش ۴۲ - بیت‌الحکمهز بیت الحکمه کان قلبی بود خاص
- بخش ۴۳ - بیت‌المقدسز بیت‌المقدس بشنو قلب طاهر
- بخش ۴۴ - بیت‌المحرمبود بیت‌المحرم قلب کامل
- بخش ۴۵ - بیت‌العزهبیت‌العزه آنک اهل دل آمد
- بخش ۴۶ - باب‌التاءبود تا از تعینها کنایت
- بخش ۴۷ - التانیسبود تانیس بر ظاهر تجلا
- بخش ۴۸ - التجلیتجلی جلوه غیب‌الغیوبست
- بخش ۴۹ - التجلی الشهودیتجلی شهودی آن ظهور است
درباره‌ی صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.