پرش به محتوای اصلی
صائب صائب

مطالع

شمارهٔ ۹۷

کم کم کن آشنا به لب زخم دشنه را

سیراب می کنند به تدریج تشنه را

ادامه‌ی مطالع

  1. شمارهٔ ۹۹داغدار عشق را نور و صفای دیگرست
  2. شمارهٔ ۱۰۰جای برگ گل به بستر اشک رنگینم بس است
  3. شمارهٔ ۱۰۱عیب مردم بر هنر تا چند بگزینی، بس است
  4. شمارهٔ ۱۰۲نغمه های جانفزا در پرده نی مدغم است؟
  5. شمارهٔ ۱۰۳شانه با صد دست از بست و گشادش درهم است
  6. شمارهٔ ۱۰۴بی خبر از غفلت خویش است تا جان در تن است
  7. شمارهٔ ۱۰۵عمر را بر باد دادن تن به صحبت دادن است
  8. شمارهٔ ۱۰۶آتشین رویی که داغ ما گلی از باغ اوست
همه‌ی مطالع ←

صائب درباره‌ی صائب

ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری‌ قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.